گرفتاریهای امام عصر علیه السلام
خیلی ها تصور درستی از گرفتاریها و غصه های امام زمان علیه السلام ندارند. آنها با خودشان می گویند امام زمان که گرفتاری ندارد تا برای رفع مشکلات او دعا کنیم.آنها می گویند ایشان که نیازی به مردم ندارند تا بی توجهی مردم به او مایه غربتش شود.آنها می گویند امام زمان آداب درست زندگی کردن و درست غذا خوردن و درست خوابیدن را هم می داند،پس مریض هم نمی شود. البته این تصورات، ناقص و نادرست است.
امام زمان علیه السلام گرفتاری های فراوانی دارند که ایشان را گاه تا مرز اضطرار به پیش می برد. اضطرار به معنای چاره نداشتن است و مضطر به کسی می گویند که چاره ای برای او باقی نمانده است. یکی از القاب امام عصر نیز که در کلام خدا ذکر گردیده ،لقب «المضطرّ» است.در روایتی می خوانیم زمانی غصه و گرفتاری آن حضرت به حدی می رسد که ایشان به حال اضطرار می افتد.ایشان در آن حال به مسجدالحرام می رود و پشت مقام ابراهیم (سنگ مقدسی در مسجدالحرام )به نماز می ایستد و این آیه را میخواند «امّن یجیب المضطر اذا دعاه و بکشف السوء و یجعلکم خلفاء الارض» یعنی «غیر از خدا کیست که چون بی چاره ای او را بخواند پاسخ بدهد و گرفتاریش را بر طرف سازد و شمارا حاکمان زمین گرداند؟»
در آن لحظه خداوند به اضطرار امام عصر علیه السلام رحم می آورد و با صدور اذن قیام، یاری های آسمانی خویش را به سوی او نازل می کند.
از این روایت بر می آید که نه تنها گرفتاری و درد و رنج برای امام عصر علیه السلام قابل تصور است، بلکه این گرفتاری ها ممکن است تا حد اضطرار و مرز شکسته شدن توان آن حضرت هم پیش برود. اساسا تعبیر فرج که برای حضرت به کار می رود به معنای رفع گرفتاری است. تا گرفتاری نباشد فرج معنایی ندارد. اینکه به ما گفته شد ه از خدا تسریع و تعجیل در فرج ایشان را بخواهیم حاکی از این است که آن حضرت گرفتار است و برای رفع گرفتاری او نیاز به کمک الهی است.
بزرگان گفته اند فرج امام زمان هم به دوگونه است. یکی فرج کلی است که با ظهور ایشان صورت می پذیرد و دیگر، فرجهای جزیی است که در برهه های مختلف پیش از ظهور ایشان می تواند اتفاق بیفتد. فرج های جزیی به این معناست که بدون وقوع آن ظهور مظفرّ، برخی از گرفتاری های آن حضرت و شیعیان ایشان به صورت مقطعی بر طرف گردد.
گاهی اوقات ما برای فرج حضرت دعا می کنیم اما خداوند هنوز مصلحت نمی داند که ظهور ایشان (یا همان فرج کلی ) واقع شود و گرفتاری های حضرتش به یمن آن ظهور به طور کلی رفع گردد. با این حال خداوند به برکت همین دعای ما از گرفتاری های فعلی امام عصر علیه السلام می کاهد و در زندگی ایشان فرج و گشایش جزیی ایجاد می کند. پس مبادا بپنداریم که دعاهای ما و پیشینیان ما بر فرج آن حضرت بی تاثیر بوده و مبادا از اثر دعای بر فرج ناامید شویم.
به علاوه چه بسا خداوند به جهت دعاهای ما، فرج کلی را نرساند ولی آن را نزدیک سازد، و چه بسا که به برکت یک دعای خاص اذن فرج کلی به طور ناگهانی صادر شود.
در برخی روایات ذکر شده که امام عصر غیبت خواهد گزید، زیرا اگر جز این باشد کشته خواهد شد و با کشته شدن او سلسله امامت گسیخته شده، نظام آفرینش دچار اختلال می شود.
شدت غربت آن حضرت تا بدین حد است که اگر ایشان پیش از فرارسیدن فرج کلی از حال غیبت (یعنی زندگی ناشناس) به در آید و خود را معرفی کند، دشمنان بر او خواهند تاخت، و او را خواهند کشت و با او شبیه همان رفتاری را خواهند کرد که با اجدادش کردند.
آیا این زندگی آمیخته به ناامنی و خفاء، نوعی گرفتاری به شمار نمی آید. آیا این رواست که همه ما بتوانیم شناسنامه داشته باشیم و نام و نشان خود را در جامعه مطرح کنیم و از حقوق اجتماعی برخوردار باشیم، اما برای آن حضرت این امکان وجود نداشته باشد که حتی خود را معرفی نماید؟
اگر کسی این را گرفتاری نمی داند، پس گرفتاری را در چه چیزی می داند؟ آیا شما گمان می کنید که امام زمان علیه السلام دوست ندارد در جمع دوستان خود بنشیند و با آنها در شرایط امن و امان سخن بگوید؟ ....
ناشناس زندگی کردن نوعی غربت و گرفتاری است ، به خصوص اگر این ناشناسی به واسطه ناامنی و چیرگی ظلم بر انسان تحمیل شده باشد.
بعد دیگری از گرفتاریهای حضرت مهدی علیه السلام در اثر تعدی گسترده بشر به طبیعت و به پا ساختن شرایط نامتعادل و فساد در زمین است.
وقوع شرایط سخت برای برگزیدگان خدا زمینه ای است تا دیگران بتوانند میزان فداکاری و محبت خود را نسبت به آنان ابراز نمایند ، برای آنها دل بسوزانند، دعایی کنند، قدمی بردارند و حتی جان فشانی نمایند.
این را هم باید دانست که گرفتاری های امام عصر علیه السلام دو گونه است. گروهی از آنها در اثر آسیب هایی است که متوجه شخص ایشان است، اما بخش بزرگی از این گرفتاری ها، در حقیقت گرفتاری کسانی است که بستگان و وابستگان امام عصر علیه السلام به شمار می آیند و غم آنهاست که به امام زمان علیه السلام سرایت میکند.
شیعیان فرزندان امام عصر علیه السلام به شمار می آیند و امام پدر دلسوز آنهاست. امام رضا علیه السلام در توصیف شخصیت امام فرموده است: «امام، انیسی رفیق و اهل مدارا است، پدری دلسوز است، برادری است تنی از یک پدر و مادر، مادری است که به فرزند خردسال خویش محبت می کند.»
گرفتاری های یک پدرمحدود به مشکلات شخصی او نیست، بلکه گرفتاری و بیماری فرزندان نیز از مشکلات پدر به شمار می آید.برای پدر نزول بلا برای فرزند از نزول بلا بر خود او جانکاه تر است، زیرا پدر می تواند بر بلا صبر کند ولی فرزند، صبر اندکی دارد و چون در ورطه بلا می افتد ملتمسانه دست وپا می زند و بدین ترتیب عجز و لابه های رقت بار او قلب پدر را بیشتر و بیشتر می سوزاند.
به علاوه امام پدری است آگاه که از احوال یک یک فرزندان خویش با خبر است، پس قلب او مجمع رنج های تمام شیعیان یعنی تمام فرزندانش است...
برگرفته از کتاب «بیایید او را یاری کنیم. نویسنده: مهدی قندی»
